Wirwar

Mensen vinden het raar dat ik er een beetje doorheen zit. Al maanden en maanden doorheen zit, maar ik kom er niet erg bovenop zeg maar. Leest u even mee.

Twee weken geleden kregen we te horen dat het voor zoon wellicht beter is om aan de medicatie te gaan. Zoon is 10 jaar. Dit nieuws moest ik eerst even tot me door laten dringen en me er een beeld van vormen. U heeft daar eerder over kunnen lezen.

Twee dagen later pak ik de telefoon en bel naar de instantie die zoon vorig jaar heeft onderzocht. Ze zouden maar wat graag zoon terug zien, maar er is een wachtlijst van minimaal 1 jaar. Jeugdzorg. We hebben het nogmaals over een jongetje van 10.

Aangezien het nu bij zoon om een enkelvoudige diagnose zal gaan, komt hij steeds opnieuw onder aan de wachtlijst te staan. Ieder kind met een meervoudige vraag komt boven zoon op de wachtlijst. Ze geven me echter direct het advies om niet alleen bij de grote instanties te rade te gaan, maar ook bij een zelfstandig geregistreerde psychiater te kijken. Waar ik ook voor kies, de behandelend psychiater van zoon mag te allen tijde met hun bellen. Ze zullen (met mijn toestemming) informatie af geven zodat de psychiater een weloverwogen diagnose kan stellen met betrekking tot zoon.

En dus mailen we onze contactpersoon bij de gemeente. Onze zoon is waarschijnlijk gebaat bij medicatie. Bij welke psychiater kunnen we terecht? Drie dagen later krijgen we het antwoord. Het betreft een enkelvoudige vraag. (Waar hebben we dit eerder gehoord?) en dus kan de gemeente niets voor ons doen. Ze verwijzen ons naar de huisarts. Een enkelvoudige vraag? Het is een vraag die bij het dossier hoort. Zoon is niet opeens ergens in het afgelopen jaar hersteld van een beenbreuk, hij is ook niet opeens miraculeus geen ASSer meer. Vraag die we nu opwerpen hoort bij zijn gehele dossier. Heel pakket van vragen zonder antwoorden. Niets enkelvoudig verzoek!!

Op naar de huisarts. We wachten de hele dag bij de telefoon omdat hij ons terug kan bellen met een naam van een psychiater die verstand heeft van kinderen. (Of ervaring met) We willen nu eindelijk wel eens stappen zetten. Aan het einde van de dag belt hij en vertelt ons dat hij zonder verwijsbrief van de psycholoog helemaal niets kan doen.

Zo gooien we er maar weer een mail uit naar de psycholoog. We hadden donderdagmiddag ook al contact kunnen leggen met een psychiater. In plaats daarvan wachten we nu al weer 5 dagen op antwoord van de psycholoog. Dat antwoord kan dan naar de huisarts, die schrijft een brief naar de psychiater en dan kunnen we eindelijk onze zoektocht naar eventuele medicatie gaan starten.

Leuk. Jeugdzorg. We maken het er niet makkelijker op. Zet 100 volwassenen op een rij. En allemaal zullen ze om het hardst beweren dat de jeugd de toekomst heeft, dat we zuinig op onze kinderen moeten zijn. Dat ze alles in het werk zullen stellen. Maar ondertussen wijst iedereen naar de een en de 1 naar een ieder.

Dan sla je vandaag de kranten open en wat lezen we dan?

Helft gemeenten geen geld meer voor jeugdhulp Tja, wat zal ik nu nog toevoegen?

Nu krijgt dit verhaal een onverwacht staartje. Een uur geleden zit er een nieuwe mail in mijn box. Van de psycholoog. Hij heeft contact gehad met de huisarts. En ze zijn het er beide over eens dat we terug moeten naar de instantie van vorig jaar. Vanwege de enorme wachtlijsten in de jeugdzorg in onze regio. Die betreffende instantie heb ik twee weken geleden dus al gebeld. Zij verwijzen me naar de gemeente; gemeente naar de huisarts; de huisarts naar de psycholoog en nu de huisarts en de psycholoog samen naar de instantie in Amsterdam waar ze een wachtlijst hebben van ruim een jaar en zoon dus niet meer terecht kan. Maar zoon kan vanwege diezelfde wachtlijsten voorlopig ook niet meer in de buurt terecht. Jeugdzorg Nederland.

Dit betreft 1 kind. Ik heb er 3. Waarvan 2 met een extra zorg indicatie. Goed, heeft u meer redenen nodig om mijn extreme vermoeidheid te begrijpen?

SONY DSC

SONY DSC

Advertisements
This entry was posted in Autisme. Bookmark the permalink.

2 Responses to Wirwar

  1. Marjolein says:

    Jeetje – sterkte!

  2. Marie says:

    Welkom……Wij hebben er 4 met diagnose.ASS. zelf ooit een burnout gehad door dingen die jij nu ook beschrijft. Het wordt ons ouders niet makkelijk gemaakt. Wij hebben nu het probleem dat onze oudsten , die niet meer thuis wonen, maar 2 jaar op een locatie mogen zitten en dan weer naar de volgende moeten. Als ze ergens op hun plekje zitten ben je al weer bezig met de volgende , omdat er ook overal wachtlijsten zijn…….lang leve de zorg voor autisten. ……

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s