Medicatie

F%$K! Ik; die nooit scheld, deed dat vanmiddag even wel. Na een raar jaar hadden we alles op de rit en gingen we het nieuwe schooljaar met vertrouwen tegemoet. Zoon dacht daar anders over, maar mamma had alle vertrouwen in een goede afloop. Alle ochtenden naar school en ’s middags koetel-de-koet vooral lekker niets doen. (Of naar het bos, of een stuk fietsen, ergens een ijsje halen, op de bank met een boek, in de tuin op de trampoline, maar vooral NIET naar school.) Had deze moeder namelijk besloten. Geen grijze haar op het hoofd die er nog over dacht om zoon ’s middags naar school te laten gaan. NOOIT meer een ziek jongetje thuis.

Klein probleem was het voortgezet onderwijs. Voor kinderen zoals onze zoon zijn de plaatsen niet volop aanwezig. Passend onderwijs hebben we in Nederland. PASSEND. Passend bij wat? Want niet passend bij een kind met een “beperking” . De kinderen die deelnemen aan passend onderwijs moeten vooral in het kader passen. Dat bedoelt de regering in Nederland met passend onderwijs. Iedereen moet hetzelfde zijn en passen in een vooraf te bepalen kader. Ik dacht met al mijn naïviteit dat passend onderwijs bedoeld was voor alle kinderen. Dat alle kinderen naar een reguliere school konden en dan aangepast werk kregen, of extra begeleiding, of extra steun. Nogmaals: ik ben regelmatig naïef. Onder welke steen heb jij gelegen hoor ik mijn beste vriendin stikkend van de lach uitbrengen.

Maar dat probleem van het voortgezet onderwijs had ik inmiddels ook al opgevangen. In de dichtstbijzijnde grote stad was sinds kort een school speciaal voor kinderen zoals mijn zoon. Hoogst haalbare niveau daar: Havo. Geeft niets, dan doet hij de Havo. Als hij maar in zijn eigen tempo en met rust in zijn hoofd kan werken. Geen stress, geen onvoorziene roosterwijzigingen, geen thuis op de bank zittende puber, maar een kind die voor zijn Havo diploma op gaat.

En daar knelt de schoen. Want was ik er wel al uit, de psycholoog van zoon opperde vandaag dat we toch eens moesten gaan nadenken over medicatie. Het afgelopen jaar heeft ons en zoon zo veel gebracht, en er zit nog veel meer potentie in hem. Maar niet als de chaos in zijn hoofd blijft bestaan. Niet als er steeds meer informatie in zijn hoofd gestopt wordt en hij het allemaal niet kan categoriseren. Als je ziet wat hij nu al kan met alleen de ochtenden naar school, wat kan hij dan als hij hele dagen naar school gaat? Doen we hem niet tekort als we hem naar het speciaal onderwijs laten gaan? Past hij daar? Of hoort hij net als zijn broer en zus op het (Tweetalig) Atheneum? Wat kunnen we bereiken als we de chaos in zijn hoofd opruimen met behulp van medicatie?

Nu ben ik tegen medicijnen. Anti. Maar doe ik mijn zoon inderdaad niet tekort als ik hem door laat sukkelen op de manier waarop we nu onze draai gevonden hebben. Wat doe ik mijn zoon aan als blijkt dat hij inderdaad rust in zijn hoofd kan krijgen dankzij een pilletje? Rust in je hoofd! Snakken wij daar allemaal niet naar? Gewoon pure rust in ons hoofd. 1 pilletje.

Of, begin ik er niet aan. Laat ik zoon de ochtenden naar school gaan, de middagen thuis bijkomen, houden we dit twee jaar vol en gaan we dan gewoon op en neer naar het speciaal onderwijs? En dan daarna? Naar het speciale hoger Onderwijs? Naar een speciale Universiteit? Of hangt hij dan inmiddels als 1 van de vele ASS drop-outs hele dagen op de bank te hangen? En vinden we tegen die tijd dat bankhangen opeens niet meer zo idyllisch? 1 pilletje.

Morgen maar weer naar het AMC/De Bascule bellen voor informatie, want deze moeder zegt niet zomaar ja en amen, deze moeder wil informatie om een weloverwogen beslissing te nemen. Deze moeder neemt die beslissing. Niet de psycholoog, niet de huisarts, niet de leerkracht, geen leerling begeleider, geen autisme expert. Niemand. Alleen deze moeder. Alles in het belang van zoon. Rust in zijn hoofd.

DSC_0170

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Medicatie

  1. Suzanne says:

    Moeilijke keuze lijkt me inderdaad. Sprak vd zomer een moeder met een zoon met ADHD ( vakantie vriendje van Merdi ( druk- chaotisch vindt elkaar ook op vakantie ;-)) en zij waren na veel wikken en wegen toch met pilletjes (alleen op school) begonnen. Dit gaf hun zoon echt heel veel meer rust en hierdoor beter schoolresultaat. Succes met jullie keuzes.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s