Glas

Als het gezin waar je kinderen in opgroeien nu eenmaal geen standaard huis tuin en keuken gezin is, en je jarenlang de ballen hoog moet houden, dan ben je uiteindelijk moe. Geestelijk had ik de afgelopen jaren al een paar keer een dip. Hoe gaan we dit nog een week volhouden? Nog een dag, nog een dag nog een dag. Ergens vind je gewoon telkens een reserveaccu verstopt.
Ondertussen wordt je lichaam langzaam gesloopt. Nu hebben we eindelijk een instantie gevonden die we vertrouwen. (Buiten onze school) Waarvan we voelen dat deze mensen het beste met ons voor hebben. En de vermoeidheid klapt uit mijn lichaam. Onbewust en eigenlijk onbedoeld, want ik heb er geen tijd voor. Maar het gebeurt gewoon. Keihard zonder dat ik de regie in handen heb. Hou ik niet van. Maar ik heb echt helemaal niets te zeggen!
Je begint ook fouten te maken, zo ontzettend moe is je lichaam en zo ontzettend moe is je geest. Donderdag 18 mei: ’s Morgens gewoon om 5 uur wakker en naar mijn werk, beulen tot kwart voor 11 en dan snel naar school voor een overkoepelend overleg over zoon. 11.45: gesprek is ten einde en zoon wil bij ons eten met een vriendje. Prima. Zoon is ook moe, dus klapt hij met zijn fiets ondersteboven op weg naar huis. Hinkend komt hij aangelopen. Dochter wordt steeds beroerder en zieker tijdens de lunch en blijft om 1 uur thuis. Een lege fles wijn ziet zijn kans schoon om te ontsnappen uit donkere kast die net iets te wild open wordt gerukt. Glasscherven schieten alle kanten op en ik zuig stof. Of glas. En gooi kapotte fles en scherven in vuilniszak die ik op de grond in de keuken zet. Straks weggooien. Eerst de jongens tosti’s geven.
Kwart voor 1. Snel vriendje terug brengen naar school, wat ouderraad zaken regelen en naar huis. Naar bed. Bijslapen! Ik ben binnen een minuut weg.
‘Ik ga dood! Ik ga nu dood! Help mij dan toch! Ik bloed dood!’ In 1 ruk zit ik overeind. Waar komt dit nu vandaan? ‘Ik ga dood, mamma, help mij! Ik ga nu dood!’’Laat mamma slapen! Ik help je wel!’’Met dood gaan? Ik wil mamma nog een laatste kus geven!’ ‘Stil nou, straks wordt ze wakker!’ Dat ben ik al en de trap naar de eerste verdieping afgestuiterd. Daar tref ik een hevig zwetende, huilende, schreeuwende trillende zoon aan en een dochter die zoon probeert te helpen en hem op een stoel heeft gezet. In de badkamer. Met handdoeken. Dochter is bang voor bloed, maar is dat nu even vergeten.
‘Ik bloed dood! Overal ligt bloed!’’Wat heb je gedaan? Waar is de wond?’Ik scan zoon en zie in eerste instantie alleen maar water uit zijn hele lichaam stromen. Geen bloed, tot ik naar beneden kijk. Zijn voet. Het is zijn voet. ‘Ik ging water drinken en toen stond daar een zak en daar ging ik per ongeluk….’De rest van de woordenstroom mis ik. De vuilniszak met kapotte wijnfles! Vergeten! Gewoon stomweg vergeten en ik ben gaan slapen. Zoon niet. Kanonnen, kanonnen, kanonnen. Dochter staat inmiddels op de gang en ziet overal plassen bloed. Ze weet in 1 keer weer dat ze bang is voor bloed en begint mee te brullen. ‘Hij gaat dood, hij gaat dood! Het spijt me dat ik de laatste tijd zo stom doe, ik bedoelde het niet zo en nu ga je dood!’ ‘Nu allebei stoppen! Hij gaat niet dood, jij gaat niet dood en ik ga niet dood. We gaan de wonden bekijken en schoonmaken en dan zien we weer verder! Maar dood gaat voorlopig niemand in dit huis.’
De ene washand na de andere duw ik tegen voetzool en de ene na de andere washand gebruik ik om de plas bloed op de gang, en de plassen bloed op de trap schoon te maken. Dochter droogt haar tranen en zoon droogt ook langzaam op. Hij blijft trillen en dat duurt ook nog wel even. De schade valt mee, behalve 1 vreemd gat. 1 gapende wond die continue opnieuw openbarst. Uiteindelijk gaat zoon beneden op de bank zitten. Met een gehavende bloedende voet in een washand.
Twee uur later staat zoon met grote zwarte pleister op de trampoline te huppen op 1 been, zit dochter achter de pc en drink ik sloten koffie. Wakker blijven, wakker blijven, wakker blijven.
Nog 9 weken of iets dergelijks en dan heb ik vakantie. Ik ben niet moe, ik ben niet moe, ik ben niet moe. Vermoeidheid zit tussen je oren. Welterusten.

SONY DSC

Advertisements
This entry was posted in Autisme. Bookmark the permalink.

2 Responses to Glas

  1. baasbraal says:

    Pfffffff, meid! Ik hoop maar dat je echt wat hebt aan die mensen, want dit hou je niet vol. Sterkte

  2. Marie says:

    Jouw blog per ongeluk gevonden via via.
    MaarZie, na alleen glas lezen, al zoveel herkenning.
    Ik heb zelf 4 kinderen met autisme waarvan er twee begeleid wonen.
    Ik heb tropenjaren gehad, jaren waar ik alle dagen op eieren liep, brandjes bluste en alle ballen hoog hield.
    Ik ben afgebrand geweest maar nu sterker dan ooit.
    Ik ga je volgen.
    Groeten, Marie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s