Leerproces

Iedere keer leer je bij. Ik weet nog als de dag van gister dat ik op school zat en iets leerde wat tot dan echt helemaal nieuw voor me was. En iedere keer dacht ik dat ik nu toch echt alles van de hele wereld wist. Niets nieuws kon iemand mij meer leren, maar dan zat je de dag erna op school en dan kwamen ze weer met nieuwe stof aan. Weer nieuwe onderwerpen waar je in dook na schooltijd.

Als je dan moeder wordt, luister je bij de eerste nog netjes naar de consultatiebureau arts. Bij de tweede eigenlijk al niet meer en bij de derde ga je alleen heen als er een prik gezet moet worden. En als er nu een vierde komt, zou ik over een aantal van die prikken eens serieus na gaan denken. Maar goed, bij de derde geen geheimen meer voor deze moeder.

VERGEET HET MAAR!!!

Komt die even binnen? Zoon nummer drie verrast me iedere afspraak die hij met zijn orthopedagoog heeft opnieuw. Niet alleen ben ik er achter gekomen dat hij overal foto’s van maakt in zijn hoofd en die allemaal gedurende de dag moet bewerken en in albums moet plaatsen, ook weet hij zich feilloos te herinneren wie wanneer wat tegen hem verteld heeft. Zo zat ik vandaag te beweren dat hij niet meer iedereen een hand hoeft te geven op een verjaardag, behalve de opa’s en oma’s, de ouders van de jarige en de jarige uiteraard zelf, maar niet alle buren, vrienden, en overige aanwaai gasten. ‘Nou, ongeveer vier maanden geleden waren we op de verjaardag van…. En toen moest ik dus gewoon het hele rondje af van u. Echt iedereen moest ik een hand geven. Op zich geeft dat niet eens, maar dan gaan ze vragen stellen, waar je best antwoord op wilt geven, maar de persoon ernaast op de bank, die overigens grijs was, stond al en die kon ik dan toch niet laten staan? En ook die vraagt dan iets. Bijvoorbeeld hoe het met me gaat, maar die vorige had gevraagd op welke school zit je? Moet ik dan eerst dat antwoord geven of kan ik die dan overslaan en zeggen dat het goed gaat? Maar eigenlijk gaat het niet goed, want ik ben verward. Door u. Want van u moet ik al die mensen feliciteren. En nu zegt u dat ik dat niet hoef te doen! Dat klopt niet.’

‘Net als trouwens dit weekeinde. De deurbel gaat en u zegt tegen mij: zeg maar dat pappa en mamma er niet zijn. Maar u bent er toch! En toch ging u niet naar de deur. Terwijl ik tegen die meneer zei dat u op de bank zat. En u bleef zelfs gewoon zitten toen mijn zus naar de deur ging. Pas later begon u naar die meneer bij de deur te roepen dat u in uw pyjama zat. Dan was u er toch gewoon! En waarom staat dat flesje op de vensterbank nu opeens los en niet meer in de toiletrol?’

Zo gaat dat dus in hoofd van zoon. Niet dat ik hem nu helemaal begrijp, maar het heeft te maken met het leggen van puzzelstukjes. Wij krijgen een vraag en zien in 1 oogopslag de gelegde puzzel met de vraag en vaak ook het antwoord. Zoon krijgt een geschudde stapel puzzelstukjes en moet die stukjes eerst gaan leggen. Daarna kan hij prima antwoord geven. Het duurt wel een paar seconden voor die puzzel op tafel ligt.

Ik ben een moeder die van de spontane acties is en honderd vragen stelt in 1 kwartier. Die ook honderd dingen verzint in een kwartier. En honderd woorden kletst in 2 minuten. En geen van de mannen in huis reageert ooit ergens positief op. Waarop ik dan nors weer iets anders verzin of nog erger: ga lopen mokken en roep dat het al niet meer hoeft op deze manier! (Lees spontaan een boswandeling maken) Als ik dan boos iets anders ga doen, komen de mannen 1 voor 1 met hun jassen naar me toe. ‘We gingen toch een boswandeling maken? Waarom zit u nu alweer in de tuin?’ (Of lig ik boos in mijn bed te lezen) Puzzel moet even gelegd worden, maar dan willen ze graag naar het bos.

De puzzel van zoon rolt zich langzaam voor me uit op tafel. (En begin ik de andere twee mannen in huis ook beter te begrijpen)

SONY DSC

SONY DSC

Advertisements
This entry was posted in Autisme. Bookmark the permalink.

2 Responses to Leerproces

  1. Meta says:

    En zo blijf je dus leren en sta je net zo verward als de rest van de familie….😊😇 Heel veel energie voor de verdere stappen….😘

  2. MarijkeO says:

    Door jouw mooie stukjes begin ik mijn vriend (LAT relatie, maatje of weet ik hoe je het noemt) die ik al 42 jaar ken steeds beter te begrijpen 🙂 Dank je wel daarvoor!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s