Opslagcapaciteit.

Vanmorgen had onze jongste voor het eerst zelf een gesprek met iemand buiten ons gezin en buiten zijn IB leerkracht. We hadden de afspraak om 11 uur. Ik had dus voor hem geregeld dat hij de eerste anderhalf uur naar school zou gaan en daarna reden we samen naar Alkmaar. Alleen had deze moeder buiten de sportdag van de onderbouw gerekend, waardoor er bij binnenkomst in school een hele kluwen ouders bij de trap stond. Zij stonden te wachten op uitleg en een startschot, zoon wurmde zich door de mensenmassa heen.

In de auto kletste hij honderduit. Hij was enorm zenuwachtig. Bij het aanhoren van de voornaam van zijn Orthopedagoog, schoot zoon in de stress. ‘Nee! Ik ga niet met hem in gesprek, hij heeft een enge naam’. ‘Een enge naam?’ ‘Ja! Die naam is niet goed. Dan moet ik aan Frankrijk denken en dat is geen goed land. Ik noem hem gewoon Jeroen.’ ‘Als jij denkt dat die meneer straks naar de naam Jeroen gaat luisteren, dan noemen we de beste man vanaf nu Jeroen’.

De auto parkeerden we bij mijn werk, want parkeren in de binnenstad? Ik zag al doembeelden van een mamma die halverwege het gesprek in blinde paniek langs de grachten rennend met klinkend kleingeld in haar zakken op zoek was naar geparkeerde auto. Die dan vrolijk langs dreef in gracht, vanwege vergeten handrem. Dank u de koekoek. Fietsen gingen we door de binnenstad. En dat was wederom een slecht idee van deze moeder. Zoon fietst namelijk. Rechtdoor en als hij af wil slaan, dan doet hij dat. Langsrijdende scooters of niet. Tegemoetkomende auto’s of niet. Voetgangers die midden op het fietspad lopen of niet. Achteruit rijdende auto’s zorgden voor een acute noodstop bij zoon. Dat hij daarbij tot twee keer midden op de weg stil stond, hij had geen idee. Het zweet druppelde van mijn voorhoofd zo mijn ogen in. Let wel: temperatuur net iets boven nul. Hoe kun je in vredesnaam ingewikkelde theorieën bedenken over het sterrenstelsel en tegelijkertijd het verkeer niet kunnen overzien?!?

Uiteindelijk kwamen we tot stilstand daar waar we de afspraak hadden en zoon zat gespannen te lezen. De meneer met de enge naam kwam zoon halen en de paniek sloeg toe bij zoon toen hij dacht dat mamma aan de leestafel zou blijven zitten. Ik mocht echter mee en dat zal de komende afspraken ook het geval zijn. In het kantoor (boven) aangekomen zat zoon verstijfd op zijn stoel. De man met de enge naam vertelde en ik had geen idee waar hij het over had. Zoon begreep er ook niets van, maar wist later in de auto terug naar huis wel woord voor woord te vertellen wat er gezegd was. De betekenis hadden we alleen niet door. Het was voor de meneer met de enge naam dan ook lastig om een opening te vinden bij zoon. Die kwam er even later. Midden in een lastige volzin van de meneer met de enge naam vroeg zoon zich af waarom er op de vensterbank een rolletje toiletpapier stond. En waarom daar een flacon in het midden geklemd zat. En dat schilderij aan de wand was gekocht bij de Ikea, stelde een brug in een oerwoud voor, maar dat schilderij paste niet door het trapgat en ook niet door het raam, hoe was het dan in hemelsnaam binnen gebracht? En die balken zijn wel mooi zo in de kamer, maar niet origineel, en er zit een vreemde scheur in de muur, stort de muur straks in? En de wasbak op de gang bevind zich ook maar op een vreemde plek. Wie hangt er nu een wasbak in een gang? De fotolijstjes in de kast stonden niet recht en het poppenhuis stond daar maar te staan.

Wasbak? Wasbak? Welke wasbak? Ik was hier nu voor de tweede keer en had helemaal geen wasbak gezien, het rolletje toiletpapier met flacon naast me was me ook niet opgevallen, de scheur in de muur ook niet, poppenhuis heb ik nog steeds niet op mijn netvlies en dat het schilderij inderdaad veel en veel te groot was voor het trapgat, dat had ik eerst proefondervindelijk mopperend moeten ervaren. Zoon komt een ruimte binnen en slaat alles, maar dan ook werkelijk alles in 1 oogopslag op. BAM! Daar ging ik. Keihard onderuit. Hoe komt het toch dat ik hem helemaal niet op de korrel krijg? Ik blijf het maar zo belangrijk vinden dat hij straks weer volle schooldagen naar school gaat, maar wat doe ik hem in hemelsnaam aan? Voor hij ’s morgens om 8.30 met zijn leesboek aan zijn bureau zit, hebben zijn hersenen al overuren gedraaid. Thuis aan de ontbijttafel, tijdens het aankleden, tijdens het fietsen naar school, op het schoolplein, in de gang en in de klas met zijn klasgenoten en hun ouders. Moet de dag nog beginnen, maar zijn harde schijf zit al voor de helft vol met plaatjes, geluiden en geuren.

Alle jaren hiervoor moest hij van mij naar school. Buikpijn, hoofdpijn, gillen, huilen. Geen koorts? Hup naar school. Regel geldt voor al mijn kinderen en dus ook voor jongste. Wat heb ik hem in hemelsnaam al die jaren aangedaan? Zoon gaat nu alleen de ochtenden en dat gaat. Hij redt het eigenlijk maar 4 ochtenden, de middagen zijn klaar. Kan hij niets meer opnemen. En ik wil hem met alle geweld zo snel mogelijk weer naar school bonjouren. Want? Waarom? Voor wie?

De komende weken gaat de meneer met de enge naam, die overigens ontzettend aardig bleek te zijn (en niet alleen de achterzijde van het schilderij aan zoon liet zien, maar ook ijzeren steunen in de muur, die rustig uitleg gaf over de wasbak op de gang en zoon vertelde hoe een klok nu eigenlijk werkt,) uitleg geven over wat autisme nu precies inhoudt en wat het voor zoon specifiek betekent. ‘Mooi’, zei zoon. ‘Kunt u dan ook direct vertellen waarom pappa en mamma samen onder de douche staan? Dat is namelijk echt heel erg raar.’ Ouders van vroeger, nu en morgen: dit noem je een gênant moment. Vooral omdat de pappa van zoon en deze mamma welgeteld 1 keer samen in de douchecabine hebben gestaan. Dat was toen de pappa van een bouwsteiger af donderde en beide armen brak en een pols compleet verbrijzelde. Doucht echt heel lastig met beide armen in het gips.

De aardige meneer met de enge naam pakte dit hoofdstuk direct op. ‘Pappa’s en mamma’s vinden dat gezellig.’ Daar zat ik dan. Persoonlijk vind ik koffie drinken gezellig genoeg, hoeft geen douchecabine aan te pas te komen.

DSC_0129

Advertisements
This entry was posted in Autisme. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s