Hip and Happening

Walgelijk artikel gelezen in de Volkskrant. Autisme is hip and happening is de strekking van het artikel. Hip and happening? Weet je wat hip and happening is? Met je gezin naar de dierentuin kunnen of naar het museum zonder continue brandjes te moeten blussen bij gezinsleden die ruzie krijgen met elkaar, zichzelf of met omstanders. Hip and relaxed terug naar huis rijden zonder huilende kinderen en een apathisch voor zich uit starende echtgenoot. Kun je niet helemaal lekker meekomen in je vriendengroep? Ach, dan schuiven we het gewoon op je autisme. Vriendengroep? Vriendengroep? Welke vriendengroep?

Jongste zoon heeft zich gisteren werkelijk fantastisch gehouden op het verjaardagsfeest van grote zus. Af en toe waren we hem kwijt, dan lag hij heerlijk in of onder zijn bed met zijn i-pad. Maar grotendeels was hij gewoon aanwezig. Dat hij ’s avonds alleen nog maar kon huilen, vonden we vooral vervelend voor hem, dat hij in totale paniek raakte toen er een doos lego omviel, was al een stuk minder leuk. Dat hij uiteindelijk in slaap viel, verstopt onder meerdere dekens, dekbedden en zelfs de tuinkussens, was een heel verdrietig gezicht. Hip and happening volgens de Volkskrant. Trendsetter onze zoon.

Vanmorgen was hij volledig uitgeput, kon zich niet zelfstandig aankleden, had moeite met ontbijten, maar wist wel trots aan broer en zus te vertellen dat hij vanaf vandaag ook de middagen weer naar school zou gaan. Die droom moest ik hem als moeder ontnemen. ‘Je gaat voorlopig nog helemaal niet de middagen naar school.’ ‘Maar ik wil zo graag weer met mijn vriendjes spelen. Mam, laat me nu naar school gaan, dan kan ik weer spelen.’ Op de fiets naar school vielen we bijna om van het lage tempo, zoon was zo ontzettend moe. ‘Mag ik dan tussen de middag iemand uitnodigen om bij ons te komen eten?’ De lichtjes in zijn ogen toen ik vertelde dat het mocht waren als diamantjes zo dierbaar.

Tussen de middag had ik een boos mannetje, die me sloeg met zijn zitkussen, die zijn racefiets tegen mijn benen reed, die weigerde zijn drinkbeker uit de klas te halen, die weigerde mee naar huis te gaan, die uiteindelijk voor me uit weg sprintte, die de meest achterlijke route naar huis reed die je maar kunt verzinnen, die van de stoep af, de stoep op ging, voor te hard rijdende auto’s langs schoot, die steegjes in dook in een poging mij af te schudden. Als baanwielrenners reden we op de brug, elkaar continue in de gaten houdend. Als jij aangaat, ga ik mee. Mijn maag begon na een half uur vervaarlijk te rommelen. Hip and happening. Ik neem straks wel een proteïne shake. Pas toen hij een gaskast in de wijk open zag staan, kwam hij uit zijn boze bui, werd in beslag genomen door de buizen in die kast en de gekke gaslucht er buiten. We zaten met zijn vieren aan de lunch. Zoons, dochter en mamma. Hip and happening. Geen vriendje mee.

Je krijgt de diagnose niet als je aan de dokter vertelt dat je geen uitgebreide vriendengroep hebt. De diagnose krijg je na maanden van testen en vragenlijsten invullen, het helpt je niet verder in het leven. Je krijgt al helemaal geen extra tijd bij je examen zoals de schrijfster van de Volkskrant beweert. Je krijgt zeker geen vriendengroep cadeau. Mensen houden wellicht wel meer rekening met je, maar eigenlijk zouden we altijd rekening met elkaar moeten houden. Ondertussen ligt mijn zoon te slapen op de bank. Hartstikke hip joh, zo’n middagdutje bij een kind van 9!

Anna Marie

SONY DSC

Advertisements
This entry was posted in Autisme. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s