Moe

Moe, is niet eens het juiste woord. Uitgeput ben ik. Uitgeput na afloop van een overleg met verschillende partijen. Allemaal rond onze jongste zoon. En allemaal willen we het beste voor hem. Alleen heeft iedere partij een ander idee van wat dat beste dan precies is. Al dagen sliep ik niet, al dagen sloeg de spanning op mijn buik. Ondertussen werd het er thuis niet vrolijker op. Een mamma die normaal altijd alle ballen hoog houdt, maar nu alleen maar aan het malen was geslagen.

Vanmorgen, echtgenoot had een vrije dag opgenomen, want ja, het is ook zijn zoon. Jongste zag pappa en mamma en bleef heerlijk in pyjama, want: pappa + mamma = zondag. Oudste zoon sinds gisteren uit het gips, dus die hoefde niet naar school gebracht te worden, ging zelf weer fietsen. Dochter was de spanning om 8 uur al zat en fietste ook alvast voor ons uit. En ik? ik vergat alles, zelfs om me aan te kleden, had buikpijn, stond te trillen op mijn benen, moest iedere 4 minuten plassen, maar toch eigenlijk niet. Wat zouden we nu weer kunnen verwachten? Wie gaat nogmaals onze zoon in twijfel trekken? Zou ons in twijfel trekken?

Niemand! Het overleg ging geloof ik geweldig. Ik schrijf geloof ik, want ik vrees dat er ergens nog wel een forse adder onder het gras verscholen ligt. Komt er met het stijgen van de temperaturen later deze week onder vandaan.

Het gesprek had een opbouwend doel. Hoe krijgen we zoon weer zo ver dat we hem gaan begrijpen, dat we zijn gebruiksaanwijzing leren lezen, dat we hem verder kunnen helpen en dat hij misschien gewoon weer volle dagen naar school gaat. Volgend jaar. Voor dit jaar zie ik dat niet meer gebeuren. Maar misschien hebben we hem straks wel zo goed in beeld dat hij dat wel aan kan. Dat we hem leren om met spanningen om te gaan, met geluiden in de klas, met de lichaamsgeuren van zijn klasgenoten, met het veranderende licht.

Halverwege het gesprek duizelde het me al. Ik had verwacht dat we ons weer tegen alles en iedereen moesten verdedigen. Ja, hij eet voldoende groentes, ja; hij houdt van fruit, ja hij speelt ook gewoon buiten, ja, inderdaad hij lust ook regelmatig van alles niet. Het lijkt gewoon net een normaal kind, eet uw kind alle groentes altijd op? Maar gewoon helemaal niets van dat al! We hadden een gepassioneerde gesprekspartner aan tafel en hij nam de leiding. Ernstig prettig, hoewel, de enorme spraakwaterval aan informatie me op een gegeven moment wel iets te veel werd. En echtgenoot? Die leek het allemaal volledig te kunnen volgen! Zat heerlijk op zijn paarse stoel en knikte exact op de juiste momenten.

Volgende week hervatten we de gesprekken. Gaan we op bezoek in Alkmaar. Met eigen ogen kijken waar ze zitten, wie ze zijn en wat ze doen. En dan misschien, misschien, kan jongste daar gewoon terecht voor een buitenschoolse activiteit. Kan hij twee uur lekker koken met andere kinderen en heb ik twee uur mijn handen vrij voor dochter. Dochter die precies tussen broers in hangt en het daar moeilijk mee heeft. Die met alle liefde voor ze zorgt, maar ook gewoon wel eens haar moeder helemaal voor haar alleen wil hebben.

En nu moet ik vertrouwen leren hebben. Vertrouwen dat het dit keer echt allemaal in orde komt, dat niemand zoon op het laatste moment in de stront laat zakken, dat er achter je rug om verborgen agenda’s geschreven worden. Na 8 jaar vechten tegen bureaucratische instanties zitten we nu op het juiste spoor. Denken we. Hopen we. Het gevoel is in ieder geval goed! En voor nu: welterusten allemaal.

SONY DSC

Advertisements
This entry was posted in Autisme. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s