Nullijn

Het schijnt zo te zijn dat als je een burn out hebt, je net zo lang bezig bent met herstellen als het heeft geduurd om de burn out te ontwikkelen. Je loopt 4 jaar op je tenen en op je laatste tandvlees, dan heb je ook weer 4 jaar nodig om je weer in balans te voelen. Men zegt dit dus, ik heb me niet verdiept in wetenschappelijk onderbouwde argumenten. Ik neem het voor de verandering een keer voor kennisgeving en voor waar aan.

Onze zoon heeft ook jaren op zijn tenen gelopen. Niet vanwege de zware lesstof, maar vanwege de rondrazende wereld die hij op de 1 of andere manier niet kon vatten. Iedere dag was een constante warboel. Denken we. Ook dit weten we niet zeker, want zoon is nog niet helemaal te vangen in een kader. Helemaal niet zelfs. Iedere keer als we net denken: Yes! We hebben hem door! Draait hij weer naar links. Van de week zeiden we het zo: We lezen allebei een boek en zitten op dezelfde bladzijde, maar dan opeens blijken we allebei een ander boek in handen te hebben. Of: zoon is linksaf geslagen, ik rechtsaf. Allebei hebben we 100 meter gelopen, maar in plaats van dat we ons op dezelfde plek bevinden, worden we opeens geconfronteerd met een afstand van 200 meter.

We denken al vanaf november dat we hem wel even gaan helpen en mijn tempo was moordend voor hem, ik heb daar in verschillende eerdere blogs al over geschreven. Laat ik nu los. Al heel lang gaat hij alleen de ochtenden naar school en onderhand moest zijn energie toch wel weer een stuk terug gekomen zijn. Moest hij de nullijn over zijn gestapt. Niet dus. Sinds maandag denk ik dat hij nog helemaal niet op die lijn staat. Dat hij dus ook nog helemaal niet kan gaan opbouwen. Hij is nog steeds oververmoeid. Hij wilde al een paar weken heel erg graag de maandagmiddag weer mee gaan draaien op school vanwege de gymles, dus maakte hij een afspraak met zijn IB docent op school. De maandagmiddag ga je weer beginnen. Twee weken lang. De eerste maandag was hij ’s morgens ziek van het weekeinde, maar ’s middags kwam hij gymmen. Afgelopen maandag kwam hij tussen de middag uit school en wilde hij absoluut niet meer naar school. Hij kon niet meer recht lopen, maar moest van mij zelf de afspraak afzeggen op school. Dat deed hij en op het moment dat hij dat deed, verkrampt en al, drong tot me door, dat hij nog helemaal niet op de nullijn staat. Als je als negenjarige zo graag wilt gymmen, maar het gewoon niet kan, dat je zo moe bent dat je de afspraak moet afzeggen, dan ben je er gewoon nog niet!

De hele middag heeft hij geslapen. Zo moe was hij dus werkelijk. Vanmiddag (woensdag) ging hij spelen, bij ons thuis en al snel werd het te veel. Om vijf uur was hij zo kapot, dat hij alleen nog maar kon huilen, met spullen kon gooien, alles wat hem voor handen kwam werd op de grond gemaaid, hij was letterlijk niet meer te bereiken. Ons lieve stille mannetje is dan compleet met zichzelf aan. En wij met hem.

Samen stonden we even later onder de douche en de spanning stroomde uit zijn lijfje. Niets haren wassen, niets lichaam inzepen, gewoon simpel en alleen onder de warme douche staan. Nu ligt hij met pyjama op de bank. You tube filmpjes te kijken. Compleet afgepeigerd en eigenlijk al helemaal klaar met deze week. Nog twee ochtenden naar school. Volgens schema. Of misschien wel gewoon helemaal niet.

We hebben net wel de afspraak gemaakt: tot 5 april gaan we niet meer spelen. ’s Morgens naar school, ’s middags uitrusten. Misschien lekker wandelen in het bos, misschien stukjes fietsen, misschien zelfs wel ergens een ijsje halen, of gewoon de hele middag slapen. Geen speel afspraken meer. Eerst die lijn halen.  En op 5 april met een heleboel mensen om tafel.

Voor de mensen die zich afvragen waarom ik alles van me afschrijf: heel simpel. De ontwikkelingen gaan zo snel dat ik het regelmatig niet meer bij kan benen. Als ik alles uit mijn hoofd schrijf, kan ik het op de 1 of andere manier beter verwerken, kan ik me een beter beeld vormen van wat er allemaal gebeurt. Ik zie zijn vorderingen, ik zie mijn tekortkomingen, een naslagwerk voor later als hij groot is en we samen kunnen lachen dat we de oplossing niet konden vinden terwijl die vast heel dichtbij ligt. Ook krijg ik tips uit onverwachte hoek. Zo heeft de Libelle mijn eerste blog gepubliceerd. Totaal de ziel eruit gehaald, maar ze hebben toch maar mooi een stuk van mij geplaatst. En daar reageerde iemand op die voorstelde dat we eens een hele andere weg in moesten slaan. Doen we vooralsnog niet, maar ik hou hem in gedachte. Wie alle wegen afsluit, komt nergens in het leven. We avonturieren op onze eigen wijze (eigenwijs) verder.

Om toch met een lach af te sluiten, want lachen doen we evengoed ook nog wel:

Zoon belt mij op mijn werk. ‘Mam, ik heb tictacs gevonden en een giftig paaseitje.’ ‘Giftig paaseitje?’ Ik ga direct staan, ‘een giftig paaseitje gevonden?’ Zie zoon op mijn netvlies met een opgezwollen keel, met zweet uit al zijn poriën. Ik zie hem op handen en knieën kruipend door de woonkamer op zoek naar zuurstof. ‘Een giftig paaseitje!’ herhaal ik voor de derde keer. Inmiddels zijn twee collega’s ook gaan staan. ‘Ja, zo’n lenteding van Pasen.’ ‘Een paashaas? Een giftige paashaas? Heb je een giftige paashaas gevonden?’ ‘Paashaas? Mam, hoe vaak ziet u een paashaas over de vensterbank lopen?’ Ik maan mezelf tot kalmte. Zoon klinkt nog aardig bij adem en een huppelende paashaas ben ik inderdaad nog nooit tegen gekomen op mijn vensterbanken. Laat staan een giftig huppelende paashaas. ‘Wat is giftig en hoort bij lente of bij Pasen?’ Ik denk en ondertussen denken collega’s met me mee.  ‘Een lieveheersbeestje! Nu weet ik het weer mam. Het is een lieveheersbeestje!’

SONY DSC

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s