Overgave

Oké, ik geef me gewonnen. De weg die ik in ben geslagen met jongste zoon is inderdaad een doodlopende. Ik geef het toe. Tot afgelopen donderdag wist ik 1 ding zeker: Ik ga eigenhandig en eigenwijs zoon beter maken. Ik ga er voor zorgen dat de conditie van zoon verbetert en dat hij zo snel mogelijk weer op een normale manier mee kan draaien in de maatschappij. Lees in zijn geval: in het reguliere schoolritme. Dat zoon verkrampt bij te veel prikkels, dat ging deze moeder wel even oplossen. Er moest gewerkt worden aan zijn motoriek. Fysiotherapie. Dat de beide IB docenten op school dat helemaal geen goed idee vonden, en dat ook gewoon zo zeiden, vond deze moeder niet leuk. Er moest volgens hun eerst gewerkt worden aan de oorzaak. Deze mamma wist dat ze gelijk hadden, maar toch ging ik wel even bewijzen dat ik het als moeder allemaal beter wist!

Zo gingen zoon en ik ’s middags trainen. Op de trampoline. Zoon dan. Ik plas in mijn broek van angst op zo’n wiebelend spring geval. (Of misschien heeft dat meer te maken met het krijgen van drie kinderen) In ieder geval, zoon stond te springen op de mat en ik gooide met ballen. We hadden een heel puntensysteem. Als zoon de bal ving, had hij een punt, belandde de bal op de mat, dan verloor hij een leven. Zo moest hij ook nog een dubbel puntentelsysteem bijhouden tijdens het springen. Het gooien en tegelijkertijd springen, ging steeds soepeler. Zie je wel, dacht hoofd van moeder, we komen er wel. Zoon werd overmoedig en verzon allerhande sprongen tussen de worpen door, halve salto met landing op de rug en dan in 1 beweging weer staand op beide voeten de bal vangen. Mamma trots, zoon blij dat zijn moeder gewoon iedere dag met hem kwam spelen.

Donderdag wilde hij het spel weer doen, maar nu met een basketbal. Ging goed. Het vangen ging hem uitstekend af, mamma was blij dat er weer echte bovenhandse basketbalworpen gemaakt konden worden en ze werd laconiek. Met een draaiende beweging gooide ze de zware basketbalbal. En al op het moment dat de bal haar vingertoppen verliet wist ze: dit gaat verkeerd. Hij kan de bal nooit vangen. Het geluid van de vinger dreunt nu, 3 dagen later, nog steeds na in mijn hoofd. Gruwelijk. Zoon en mamma begonnen tegelijkertijd ‘AU AU AU’ te brullen. Zoon werd stil en vroeg zich verwonderd af of ik ook pijn had. Zijn vinger was dik, rood, blauw en deed zeer.

Tsja, en dan zit je in de wachtkamer bij de dokter en kijk je naar zoon die met een wit gezicht en met een pak ijs op zijn hand naast je zit. Alle ogen in de wachtkamer zeiden hetzelfde: Wat een slechte moeder! Mensen, het kan nog erger: bij oudste zoon schopte ik zijn tanden er uit tijdens het voetballen. Per ongeluk hoor, maar bloedfanatiek als ik nu eenmaal ben tijdens het sporten, vergat ik even dat mijn tegenstander op dat moment slecht 5 jaar oud was. Inmiddels is het een beresterke kerel van 14 en heeft hij een prachtig gebit. (Bijeengehouden door zilveren slotjes en dito draadjes) We dwalen af. In de wachtkamer zaten we dus en toen gaf ik me eigenlijk al een beetje over. Misschien, misschien, misschien hebben de IB docenten op school ook gewoon verstand van mijn zoon. En  zal ik echt moeten gaan leren luisteren naar zijn ritme in plaats van zeggen dat ik zijn ritme ga volgen.

Vrijdagochtend vertelde ik het ook zo aan zijn juf. Dat ik in begon te zien dat haar collega’s zoon beter op de monitor hadden dan dat ik dat had. Aan het einde van de ochtend viel er een brief op de mat. Van het Centrum Indicatiestelling Zorg. Daar stond zwart op wit dat zoon daadwerkelijk anders was, en altijd ook zal blijven. De tranen stroomden over mijn wangen. Opluchting maakte zich van mij meester. Ik help hem niet door hem mijn schema’s op te leggen, ik help hem niet door hem zo snel mogelijk weer de middagen naar school te laten gaan. Vanaf nu ga ik daadwerkelijk luisteren en kijken naar jongste zoon. Laat ik hem zijn ritme en zijn route bepalen. Ga ik echt luisteren naar de mensen met verstand. Ik kon alleen maar huilen, nog nooit eerder heb ik zulke lichte tranen gehuild. Met de tranen, spoelde ook de weerstand uit mijn lijf. We gaan hem helpen om handvatten te leveren. En ik beloof dat ik netjes wacht tot het moment dat hij ze vastpakt en pas dan doorloop naar de volgende halte. We zitten weer op hetzelfde spoor. Zoon en ik.

Nu kreeg ik dit weekeinde van verschillende bronnen nog wel te horen dat ik niet zo streng moest zijn voor mezelf. Dat ben ik ook niet. Ik heb mijn jongste zoon met mijn allerbeste bedoelingen willen helpen. Omdat je dat als moeder nu eenmaal doet, maar soms doe je onbewust eigenlijk nu net het verkeerde. Met alle liefde die je in je hebt. En dan is wijsheid dat je luistert naar de mensen om je heen, en dat je daarbij je koppigheid laat varen.

SONY DSC

 

Advertisements
This entry was posted in Autisme. Bookmark the permalink.

2 Responses to Overgave

  1. baasbraal says:

    Ja, wat kan ik daar nou op zeggen? Dat de ouders meestal meer verstand hebben van hun eigen kind dan de school of zo? Dat die 1 op1 aandacht door niets te vervangen is? Dat het etiketjes plakken vaak overdreven wordt door de hulpverleners? Dat je misschien wat meer tijd nodig had om te accepteren dat je zoon een iets ander pad moet bewandelen? Ik weet één ding heel zeker: Je ben een TOPMOEDER (alleen een beetje ongecoördineerd bij tijden). Je bent als een leeuw voor je kinderen (beetje ruwe leeuw bij tijden). De kinderen mogen in hun handjes knijpen met zo’n moeder (val jezelf niet te hard).Het levert ook nog eens leuke, leerzame en gedenkwaardige verhalen op…… Wat wil je nog meer (iets meer coäördinatie misschien?)?

  2. baasbraal says:

    Ik zie dat ik bijna alle Zweedse klinkers heb gebruikt. Er mist er nog eentje:å, zo dan!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s