Modegril

Soms, heel soms nemen we de kinderen mee naar een “verplichte” activiteit. Een bruiloft, een verjaardag, een housewarming, een kraamfeest, een pensionering. Onder normale omstandigheden is dat een ontspannende bezigheid. Hoewel, echt ontspannend is het natuurlijk niet, alle gezinsleden in de knappe kleding, haren in de gel, geurtjes in de nek, want ja, er moet natuurlijk altijd wel met een paar mensen gezoend worden, anderen krijgen een afstandelijke, maar niet minder gemeende hand. Schoenen gepoetst en dan zit je daar chique de la netjes.

Voor onze jongens is het alleen leuk als ze ook naar buiten kunnen. Als ze zich kunnen ontworstelen aan de indrukken die in volle storm op ze afkomen. Ook ik heb er soms last van. Huiskamer vol gezelligheid met wel 5 verschillende gesprekshaarden. En iedereen gaat steeds een paar decibellen harder praten, want dat doen die anderen ook en dus verstaan we elkaar niet meer, harder en harder en tussendoor gaan dan rinkelende koffiekopjes, waterglazen, krakende chipjes, schuivende stoelen en smakkende taartjes. Helaas kun je dan als volwassene niet ook even naar buiten. Ook even ontprikkelen op de schommel of de trampoline. Vooropgesteld dat die aanwezig zijn.

Oudste houdt het inmiddels redelijk lang uit. Blijft stoïcijns rustig zitten en bekijkt de aanwezige mensen. Bemoeit zich nergens mee, geeft eventueel wel antwoord als er iets aan hem gevraagd wordt, maar laat hem verder maar met rust. Op de camping vorig jaar, met de halve familie bijeen, pakte hij ’s avonds zijn stoel en schoof aan bij een gezellig pratend groepje. Hij genoot, at de koekjes van de schaal en begon op avond nummer twee gewoon gezellig mee te kletsen. En dan kon zijn moeder wel zeggen dat het tijd werd om terug naar de tent te gaan, zoon zat prima op zijn gemak en bleef nog een uurtje zitten. Zijn lach drong door tot de tent van zijn moeder. Geluksgevoel.

Jongste houdt het momenteel een kwartier uit. En dan is hij compleet verkrampt. Ipad mee of niet. Een kwartier! Dat is dus net iets meer dan niets!  Mensen snappen het niet, willen het niet snappen of kunnen het gewoon niet snappen. Prima. Helemaal goed. Maar als je het allemaal niet wilt of kunt snappen, hou dan in ieder geval je mond. Ga niet vertellen dat het een mode verschijnsel is, dat ze er wel overheen groeien, dat je dit vroeger allemaal ook niet had. Vroeger had ook niemand ooit van de gekke koeien ziekte gehoord, maar is het er dan ook niet? Is dat ook een modegril? Gaat u dat vertellen aan de mensen die een dierbare verloren zijn? Of groeien ze daar ook wel overheen?

En stel nu, dat u het fatsoen niet heeft om tot 10 te tellen alvorens u begint te kletsen, kijk dan even of het desbetreffende verkrampte kind er toevallig nog bij staat. Het is maar een gril, hij groeit er wel overheen, leg dan direct eens uit aan dat jongetje hoe hij er overheen gaat groeien, hoe hij dat aan moet pakken. Dat jongetje en zijn ouders zijn namelijk al heel lang aan het vechten om het voor elkaar te krijgen dat hij weer “normaal”mee kan draaien in de maatschappij. Is alleen best moeilijk. Dus: als u de wijsheid in pacht heeft en een oplossing weet, deel die dan direct even. Hoeft dat jongetje van 9 de volgende dag niet ziek thuis te blijven, omdat zijn hoofd zo aan het malen is geslagen dat zijn hersenen uit zijn oren stomen. Dat hij de hele nacht heeft liggen denken wanneer zou ik er dan overheen groeien? Als ik de volgende keer uit mijn schoenen gegroeid ben? Of pas bij maat 40?  En als het een modegril is, zou mamma dan nog een bonnetje hebben? Kunnen we de diagnose weer inleveren bij de Bascule? Zouden we dan ook nog geld terug kunnen krijgen? Kunnen we daar leuke dingen mee doen. Naar een pretpark, of een speelparadijs. Net als andere kinderen kunnen doen.  Kunnen we misschien later ook naar de disco of de kermis. Maar alleen pas dan als we er overheen gegroeid zijn. En dat kan, want dat is gezegd!

Voor vragen staan we overigens altijd open. En dan doen we ons best om een antwoord te geven, voor de meeste vragen hebben we gewoon nog geen antwoord gevonden. We doen ons best. Net als de jongens.

SONY DSC

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s