Verdriet

Om kwart voor 12 smijt jongste zijn spullen naar me toe. Zijn zitkussen, bakje van de paprika, gymschoenen en gymkleding. Gevolgd door zijn tas. De tas waar normaal gesproken alle spullen netjes in horen te zitten als hij de school uit komt. Nu niet. Ik begin met het in de tas proppen van zijn spullen als ik naar zijn gezicht kijk. Zijn gezicht is een mengeling van angst, van pijn, van afschuw en van totale onmacht. Hij rent naar zijn fiets, en ik gooi alle spullen op de grond. Jongste crost inmiddels richting fietspad en ik schat mijn kansen in om hem achterna te rennen. Nul. Ik heb nul kans om hem staande te houden. Zijn voorsprong is te groot en er staan te veel mensen tussen ons. Ik draai mijn lichaam, zwiep me aan mijn goede arm onder duikelrek door en ren zigzaggend tussen de kleuters door naar de andere kant van het wachtvak. Daar is een fietspad waar hij hopelijk langs fietst. Als jongste de andere kant op gaat, kan ik wel inpakken, dan haal ik hem nooit meer in. Ouders die op die kant van het plein staan te wachten zien mij aan komen rennen en draaien zich om. Kennen allen jongste. En zien wat ik zie. Hij slaat rechtsaf. De juiste kant richting huis, ik verstop me achter een moeder en als hij langs komt, ren ik het fietspad over (zonder te kijken) en weet jongste staande te houden. Ik hang aan zijn stuur en vraag wat er gebeurd is. Geen antwoord, alleen pure angst. Angst in de ogen van 10 jarige zoon. Als klasgenoten langs beginnen te fietsen, en ik hem nog banger zie worden, geef ik hem mijn huisdeur sleutels en eis dat hij naar huis fietst en niet een rondje om gaat. Hij moet naar huis en ik beloof dat ik zo snel mogelijk achter hem aan kom.

De straat inrijdend kun je alleen maar hopen dat je zijn racefiets in de buxus gesmeten terug vindt, dat houdt namelijk in dat hij in ieder geval thuis is geweest. En ja, daar hangt zijn fiets. Mijn huisdeursleutels liggen bij de voordeur. Handig voor inbrekers. Gastvrij gezin. Zoon heeft zich al helemaal uitgekleed, met uitzondering van onderbroek. Ik zie rare rode striemen op zijn benen, maar schenk daar vreemd genoeg geen aandacht aan. Hang mijn jas op en ga op de grond naast hem zitten, met mijn gezicht van hem af. Vertel dat ik blij ben dat hij naar huis is gegaan en vraag of hij iets wil drinken. Nee, het antwoord is nee. Dan vraag ik of er iets is gebeurd op school. En dan komt er een stortvloed uit mijn anders weinig spraakzame zoon. Over een spel wat gespeeld werd en hoe de situatie opeens escaleerde. Hoe hij door een klasgenoot in elkaar werd geschopt, keer op keer in zijn kruis werd geslagen, hoe hij telkens zei dat de ander moest stoppen, dat andere kinderen zich er mee gingen bemoeien, hoe nog twee kinderen hem in zijn kruis sloegen, hoe hij vastgehouden werd. Hoe een andere klasgenoot vertelde dat als zoon het niet prettig vond, hij dan maar hard terug moest gaan slaan. Hoe mijn zoon terug kaatste dat hij dat niet kan, dat hij niet wil zijn zoals slaande jongen en dat hij gelukkig anders is.

Ik troost zoon en maak foto’s van zijn rode benen. Ik kan geen foto’s maken van zijn kruis, maar geloof me maar. Bel naar school en doe mijn verhaal. Klaar. Voor mij is het klaar. Verhaal ligt nu op school. Energie stop ik in mijn stoere jongen die honger heeft, maar misselijk is. Die zich oprolt in een slaapzak op de stoel en daar uren blijft liggen. Die zijn vader aan de telefoon krijgt en het hele verhaal vertelt, ’s avonds nog een keer aan mijn broer. Ome M: ik ben vandaag in elkaar geschopt op school. Ome M. reageert net als andere volwassenen furieus. Zoon niet, hij blijft verdrietig en geschokt, maar het hele verhaal van wraak en terugschoppen, dat zegt hem niets.

Uiteraard spreekt de leerkracht de kinderen er op aan en uiteraard ontkennen ze in alle toonaarden. Zijn het waarschijnlijk kinderen voor, mijn zoon is er toch niet bij om zijn verhaal te vertellen, dus het is zo ontzettend makkelijk om alles te ontkennen en te bagatelliseren. Ach, we waren een beetje een wild spel aan het doen. Uiteraard. Een wild spel, waarbij je een klasgenoot vasthoudt en anderen op hem in laat slaan. Ach, het is maar een wild spel. Ik ben blij dat het mijn kinderen niet zijn. Mijn zoon was nog het meest verbolgen over het lef wat hoofddader in de klas toonde: ik moest hem helpen met zijn rekenen! Wat dacht hij nu helemaal? Eerst schopt hij me in mijn edele delen, zodat ik nooit meer kinderen kan krijgen en daarna moet ik hem maar helpen met rekenen? En toen durfde hij ook nog ‘nou, ja sorry dan, ga je me dan nu helpen?’ te zeggen! Nooit meer mam! Ik ga hem nooit meer helpen!

Weet u, het zijn kinderen, dan gebeuren er wel eens rare zaken. Helaas durft mijn zoon niet naar de leerkracht te stappen als er op school iets gebeurt, helaas zullen er altijd kinderen zijn die hun agressie op anderen afreageren. Maar dat een volwassene tegen me durft te zeggen: ‘Ach ja, hij gaat ook maar halve dagen naar school. Dan vraag je er toch zelf om dat je geschopt en geslagen wordt? Dan ben je nu eenmaal het mikpunt!’ Dat beste volgers, precies dat zal ik wel helemaal nooit begrijpen. Ik weet alleen dat ik mijn zoon die aangaf dat hij niet terug zal schoppen een stuk liever vind voor deze maatschappij.

DSC_0282

Advertisements
Posted in Autisme | Leave a comment

F*cking! F*cking!

Voor een ieder die denkt dat wij onze jongste aan welke macht dan ook onttrekken en hem mishandelen: bel dan alstublieft vandaag nog met uw huisarts, met veilig thuis, met de politie, met wie F*cking ook!

Ik zal het nog 1 keer uitleggen. 1 keer. Speciaal voor u, omdat u klaarblijkelijk zo ontzettend F*cking stom bent, dat u meerdere keren uitleg nodig heeft.

Onze jongste heeft Klassiek Autisme. Ga ik niet uitleggen. Google maar eens. Is daar speciaal voor gemaakt. Voor mensen zoals u zonder parate kennis. GOOGLE. Daarnaast heeft hij verschillende stoornissen, maar die gaan u niets aan. En hij heeft bovenop dit alles, ook nog een prikkelverwerkingsstoornis. Heb ik het afgelopen jaar echt al heel veel over geschreven, dringt alleen niet echt tot u door, uw intelligentie is niet zo hoog als die van onze zoon.  Geeft niets. Kunt u vast niets aan doen.

Hij zit de middagen niet thuis omdat ik dat gezellig vind. Hij zit ook niet thuis omdat ik school slecht vind. Hij zit ook niet thuis omdat ik belangstelling wil. Hij zit ook niet thuis omdat we aandacht willen. Wij hadden graag een standaard gezin gehad met huis tuin en keuken kinderen. Helaas liep dit anders. Zoon zit thuis omdat hij de ochtenden eigenlijk ook niet aankan. Lastig hé, deze laatste zin. Ik wacht even met schrijven, kunt u deze zin nog een keer lezen. Hij zit ’s middags thuis, omdat hij eigenlijk ook de ochtenden niet aankan.

‘Er is niets met hem aan de hand!’ ‘Ik heb jullie gezien in het winkelcentrum/in de stad/bij de kapper.’ ‘Als hij bij mij is, merk je niets aan hem.’ ‘Hij heeft altijd zoveel vriendjes.’ F*cking hell! Denken jullie dat hij RainMan is of zo? Hij heeft Klassiek Autisme. Hij is geen Savant. De afgelopen week hebben wij in de privé sfeer foto’s van hem gemaakt als hij uit school kwam, als hij de hele middag met vriendjes had gespeeld, als hij bij de kapper was geweest. Hij moet namelijk ook gewoon naar de kapper. Dat de kapper in beide oren heeft geknipt, omdat het geluid te dicht bij zijn oren kwam en hij zijn hoofd wegtrok, heeft u dat ook gezien? De angst in zijn ogen? U heeft hem toch gezien? De foto’s die we gemaakt hebben, tonen we hier niet. Dat hebben we beloofd aan zoon. Zijn voor de artsen waar we naar toe gaan. Voor de hulpverleners en voor de crisisdienst die u lekker F*cking anoniem op ons dak stuurt.

‘Jullie houden hem illegaal al een jaar thuis en doen niets om hem weer naar school te laten gaan.’ ‘Ik heb het recht om te weten wat jullie doen.’ F*cking!  Illegaal een kind thuishouden? Denkt u met uw hersenloze hoofd serieus dat je in Nederland ongestraft een kind illegaal thuis kunt houden? We hebben toestemming van de leerplichtambtenaar! Toestemming van de leerplichtambtenaar! Heeft u enig F*cking idee hoeveel pijn het doet dat ons kind een ontheffing heeft van de leerplichtambtenaar? Hoe F*cking pijnlijk het is om te zien dat onze zoon niet eens normaal naar school kan? En even voor de goede orde: u heeft geen enkel F*cking recht om te weten wat wij doen. Ik heet geen YOUTUBE!

Wat we doen om hem  verder te helpen in zijn leven? Pogingen doen om hem naar school te laten gaan? We hebben twee keer in de week een afspraak bij hulpverleners. Psychologen/Psychiaters/ Artsen in het AMC/Artsen bij de Bascule/Jeugd en gezin coaches/logopedist/fysiotherapeut/ autisme experts/leerplichtambtenaar/intern begeleiders/leerkrachten/schooldirectie/straks afspraken met artsen in het UMC. (Een half jaar lang en misschien daarna wel blijvend)

Wij zijn al een jaar bezig om te kijken naar een plek voor het Voortgezet Onderwijs. Vanaf groep 6! Wanneer gaat u F*cking nadenken over een nieuwe school? In januari van groep 8? Hulde. Knap van u.

Oordopjes/oorkappen/andere oordopjes/zitkussens/yogaballen/balansballen/speciale sokken/speciale schoolstoel/speciale veters/weer andere speciale veters/andere autostoelbekleding/extra vitamines/speciale zwemlessen/speciale kookschool/aparte sportactiviteit/speciale broeken etc etc. Op eigen kosten. Voor het geval u F*cking denkt dat onze zoon uw belastingcenten verteert! Alles op eigen kosten! Het afgelopen jaar hebben we F*cking vele honderden kilometers gereden om zoon naar artsen/begeleiders te rijden. Op eigen kosten! Alles op eigen F*cking kosten! Neemt u vanavond nog een F*cking wijntje voordat u lekker anoniem een melding maakt? En dan moet ik eigenlijk ook nog gewoon naar mijn werk. Om geld te verdienen om alle kosten te betalen. Mijn werk waar ik binnenkort afscheid van ga nemen, omdat ik geen enkel F*cking idee heb wanneer ik even een moment voor mezelf heb, of: een moment voor onze andere twee kinderen!

Ik zou liegen als ik zou ontkennen dat ik liever gewoon normale kinderen had gehad. Zonder stoornis. Maar dit zijn mijn kinderen. Ik hou F*cking veel van alle drie, en we maken er met zijn vijven het beste van. Met alles, maar dan ook alles wat er in onze macht ligt. En even voor uw agenda: binnenkort gaan we met zoon naar Utrecht. Het UMC. Dan zal zoon ook regelmatig de ochtenden niet op school zijn. Maar wellicht dat we ’s middags dan wel een kop koffie halen bij de I.kea om zoon te verwennen met Zweedse gehaktballetjes. Omdat hij daar intens van kan genieten. Dan maak ik ’s avonds wel een foto van hoe hij uitgeteld en overstuur in zijn bed ligt, of onder tafel, of verstopt zit achter de stoelen, omdat hij de dag eigenlijk niet aankon. Wij blijven vechten en zoeken naar een manier om zoon te laten genieten in zijn leven. En als hij zich dan thuis ontspant en de dag afreageert, zijn wij daar om hem te helpen. Hoeveel geluid hij ook maakt, hoe hard hij ook huilt, hoe overstuur hij ook is. Wij pakken zijn hand en leiden hem verder.

Dus: gaat u nu maar anoniem F*cking bellen. Het interesseert mij werkelijk geen F*ck meer! Een melding gaat altijd via de huisarts of via school. En laten dat nu precies de mensen zijn waar ze ons kennen, laten dat nu precies de mensen zijn die weten wat we allemaal voor zoon doen. Uiteindelijk staat u er gekleurd op. Niet wij.

Ps. Van de huisarts moest ik eens vaker boos worden. Bij deze.

DSC_0170

Posted in Autisme | 2 Comments

Wirwar

Mensen vinden het raar dat ik er een beetje doorheen zit. Al maanden en maanden doorheen zit, maar ik kom er niet erg bovenop zeg maar. Leest u even mee.

Twee weken geleden kregen we te horen dat het voor zoon wellicht beter is om aan de medicatie te gaan. Zoon is 10 jaar. Dit nieuws moest ik eerst even tot me door laten dringen en me er een beeld van vormen. U heeft daar eerder over kunnen lezen.

Twee dagen later pak ik de telefoon en bel naar de instantie die zoon vorig jaar heeft onderzocht. Ze zouden maar wat graag zoon terug zien, maar er is een wachtlijst van minimaal 1 jaar. Jeugdzorg. We hebben het nogmaals over een jongetje van 10.

Aangezien het nu bij zoon om een enkelvoudige diagnose zal gaan, komt hij steeds opnieuw onder aan de wachtlijst te staan. Ieder kind met een meervoudige vraag komt boven zoon op de wachtlijst. Ze geven me echter direct het advies om niet alleen bij de grote instanties te rade te gaan, maar ook bij een zelfstandig geregistreerde psychiater te kijken. Waar ik ook voor kies, de behandelend psychiater van zoon mag te allen tijde met hun bellen. Ze zullen (met mijn toestemming) informatie af geven zodat de psychiater een weloverwogen diagnose kan stellen met betrekking tot zoon.

En dus mailen we onze contactpersoon bij de gemeente. Onze zoon is waarschijnlijk gebaat bij medicatie. Bij welke psychiater kunnen we terecht? Drie dagen later krijgen we het antwoord. Het betreft een enkelvoudige vraag. (Waar hebben we dit eerder gehoord?) en dus kan de gemeente niets voor ons doen. Ze verwijzen ons naar de huisarts. Een enkelvoudige vraag? Het is een vraag die bij het dossier hoort. Zoon is niet opeens ergens in het afgelopen jaar hersteld van een beenbreuk, hij is ook niet opeens miraculeus geen ASSer meer. Vraag die we nu opwerpen hoort bij zijn gehele dossier. Heel pakket van vragen zonder antwoorden. Niets enkelvoudig verzoek!!

Op naar de huisarts. We wachten de hele dag bij de telefoon omdat hij ons terug kan bellen met een naam van een psychiater die verstand heeft van kinderen. (Of ervaring met) We willen nu eindelijk wel eens stappen zetten. Aan het einde van de dag belt hij en vertelt ons dat hij zonder verwijsbrief van de psycholoog helemaal niets kan doen.

Zo gooien we er maar weer een mail uit naar de psycholoog. We hadden donderdagmiddag ook al contact kunnen leggen met een psychiater. In plaats daarvan wachten we nu al weer 5 dagen op antwoord van de psycholoog. Dat antwoord kan dan naar de huisarts, die schrijft een brief naar de psychiater en dan kunnen we eindelijk onze zoektocht naar eventuele medicatie gaan starten.

Leuk. Jeugdzorg. We maken het er niet makkelijker op. Zet 100 volwassenen op een rij. En allemaal zullen ze om het hardst beweren dat de jeugd de toekomst heeft, dat we zuinig op onze kinderen moeten zijn. Dat ze alles in het werk zullen stellen. Maar ondertussen wijst iedereen naar de een en de 1 naar een ieder.

Dan sla je vandaag de kranten open en wat lezen we dan?

Helft gemeenten geen geld meer voor jeugdhulp Tja, wat zal ik nu nog toevoegen?

Nu krijgt dit verhaal een onverwacht staartje. Een uur geleden zit er een nieuwe mail in mijn box. Van de psycholoog. Hij heeft contact gehad met de huisarts. En ze zijn het er beide over eens dat we terug moeten naar de instantie van vorig jaar. Vanwege de enorme wachtlijsten in de jeugdzorg in onze regio. Die betreffende instantie heb ik twee weken geleden dus al gebeld. Zij verwijzen me naar de gemeente; gemeente naar de huisarts; de huisarts naar de psycholoog en nu de huisarts en de psycholoog samen naar de instantie in Amsterdam waar ze een wachtlijst hebben van ruim een jaar en zoon dus niet meer terecht kan. Maar zoon kan vanwege diezelfde wachtlijsten voorlopig ook niet meer in de buurt terecht. Jeugdzorg Nederland.

Dit betreft 1 kind. Ik heb er 3. Waarvan 2 met een extra zorg indicatie. Goed, heeft u meer redenen nodig om mijn extreme vermoeidheid te begrijpen?

SONY DSC

SONY DSC

Posted in Autisme | 2 Comments

Rune gaat vliegen.

Al vanaf het moment dat Rune een heel klein mannetje was, wil hij kunnen vliegen. Zo troffen pappa en mamma hem al eens aan in het raamkozijn van zijn kamer. Zijn kamer op de tweede verdieping. Pappa vloog naar binnen om het zonnescherm uit te laten rollen, zodat er een zachte landing gemaakt kon worden en mamma rende met 5 treden tegelijk twee trappen op. Om kleine Rune nog net in zijn kraag te kunnen vatten. Anderhalf jaar en overtuigd van zijn vliegkwaliteiten.

‘Vlieg vogel vlieg.’ ‘Ja, Rune, maar een vogel weegt maar 100 gram, jij wel 15 kilo.’ De drang van Rune om te kunnen vliegen bleef. Er kwamen sloten op de ramen, sloten op de deuren en zelfs op vakantie stond pappa extra sloten op ramen te schroeven terwijl mamma de auto uitpakte. Er zullen heel wat vakantieverhuurbedrijven zich hebben verwonderd over de extra sloten. Mochten ze namelijk na afloop van onze vakantie gratis en voor niets houden van pappa en mamma. Om andere rondvliegende kinderen tegen te houden.

Rune werd groter en zwaarder en slimmer. Wist natuurlijk dat een vogel kon vliegen, maar een mens niet. Toch? Op het moment dat Rune 450 kilo woog, (45.0) besloot hij dat als een Boeing 747 in de lucht kan blijven hangen, hij dat ook zou kunnen. En dus klom hij wederom twee trappen op. Het raam kreeg hij niet open, extra slot zit er nog steeds op en een zonnescherm als landingsbaan is ook niet echt stoer te noemen. Rune ging aan de buitenzijde van de trapleuning hangen. Aan het plafond van de eerste verdieping. Zijn vingertoppen hielden de vloer van de tweede vast en daar bungelde hij. Hoog boven de grond. Zo vrij als een vogeltje….

Mamma zat ondertussen op het toilet. Met de deur open. Geloof me mensen, dat doet mamma anders NOOIT!! Maar deze keer dus wel en zo zag ze opeens een wasmand met kleding uit de lucht komen vallen. Een wasmand met kleding met het verbaasde gezicht van Rune. Wasmand was geen wasmand maar vliegende zoon. Mamma sprong op van het toilet, al plassend dus, besefte dondergoed dat dit helemaal een vreemde actie was, rende al plassende weer terug naar het toilet en brulde de hele wereld bij elkaar. ‘Er is er 1 van de trap gevallen! Er is er 1 van de trap gevallen!’ Pappa, Julia en Nisse kwamen uit 3 verschillende deuren gestormd.

Maar een gevallen Rune vonden ze ook niet. Tot iemand opmerkte dat de douche aanstond. Daar stond een hevig geschrokken Rune. Huilend van de pijn met zijn kleren onder een koude douche. ‘Wat doe jij nu weer?’Julia en Nisse schaterden het uit van hun broertje die met alle kleding en schoenen nog aan onder het stromende water stond. ‘Als ik mijn vinger klem heb gehad, moet ik van mamma onder de kraan en nu doet mijn hele lichaam zééééér!’ Logisch. Zéér, zeer logisch. Nadat broer en zus waren weggestuurd, konden we Rune stukje bij beetje ontkleden.

Bont en blauw. Mannetje is bont en blauw. Van boven naar beneden het trapgat in storten is niet geheel zonder gevaar. Vooral als de trap zoals bij ons thuis een draai maakt onderaan. De onderste vijf traptreden staan voorlopig in zijn huid. 1 op zijn linkerbil, 1 op zijn rechterbil, 1 op zijn heup, 1 op zijn rug en 1 op zijn schouder. Mamma maakte zich vooral bezorgd over het landingsgestel van neergestorte zoon. Maar die had geen schade. Of toch wel. De volgende dag begon Rune te hinken en dat doet hij nu nog steeds. Mooi blauw ei op zijn voet.

‘Dit laat je nu voorlopig wel uit je hoofd mag ik hopen.’ ‘Ja, deze vlucht ging niet helemaal goed, maar het moet toch mogelijk zijn om te vliegen. De volgende keer gaat het vast beter. Oefening baart kunst.’

Diepe. Diepe zucht

Schoorl

Posted in Autisme | Leave a comment

Medicatie

F%$K! Ik; die nooit scheld, deed dat vanmiddag even wel. Na een raar jaar hadden we alles op de rit en gingen we het nieuwe schooljaar met vertrouwen tegemoet. Zoon dacht daar anders over, maar mamma had alle vertrouwen in een goede afloop. Alle ochtenden naar school en ’s middags koetel-de-koet vooral lekker niets doen. (Of naar het bos, of een stuk fietsen, ergens een ijsje halen, op de bank met een boek, in de tuin op de trampoline, maar vooral NIET naar school.) Had deze moeder namelijk besloten. Geen grijze haar op het hoofd die er nog over dacht om zoon ’s middags naar school te laten gaan. NOOIT meer een ziek jongetje thuis.

Klein probleem was het voortgezet onderwijs. Voor kinderen zoals onze zoon zijn de plaatsen niet volop aanwezig. Passend onderwijs hebben we in Nederland. PASSEND. Passend bij wat? Want niet passend bij een kind met een “beperking” . De kinderen die deelnemen aan passend onderwijs moeten vooral in het kader passen. Dat bedoelt de regering in Nederland met passend onderwijs. Iedereen moet hetzelfde zijn en passen in een vooraf te bepalen kader. Ik dacht met al mijn naïviteit dat passend onderwijs bedoeld was voor alle kinderen. Dat alle kinderen naar een reguliere school konden en dan aangepast werk kregen, of extra begeleiding, of extra steun. Nogmaals: ik ben regelmatig naïef. Onder welke steen heb jij gelegen hoor ik mijn beste vriendin stikkend van de lach uitbrengen.

Maar dat probleem van het voortgezet onderwijs had ik inmiddels ook al opgevangen. In de dichtstbijzijnde grote stad was sinds kort een school speciaal voor kinderen zoals mijn zoon. Hoogst haalbare niveau daar: Havo. Geeft niets, dan doet hij de Havo. Als hij maar in zijn eigen tempo en met rust in zijn hoofd kan werken. Geen stress, geen onvoorziene roosterwijzigingen, geen thuis op de bank zittende puber, maar een kind die voor zijn Havo diploma op gaat.

En daar knelt de schoen. Want was ik er wel al uit, de psycholoog van zoon opperde vandaag dat we toch eens moesten gaan nadenken over medicatie. Het afgelopen jaar heeft ons en zoon zo veel gebracht, en er zit nog veel meer potentie in hem. Maar niet als de chaos in zijn hoofd blijft bestaan. Niet als er steeds meer informatie in zijn hoofd gestopt wordt en hij het allemaal niet kan categoriseren. Als je ziet wat hij nu al kan met alleen de ochtenden naar school, wat kan hij dan als hij hele dagen naar school gaat? Doen we hem niet tekort als we hem naar het speciaal onderwijs laten gaan? Past hij daar? Of hoort hij net als zijn broer en zus op het (Tweetalig) Atheneum? Wat kunnen we bereiken als we de chaos in zijn hoofd opruimen met behulp van medicatie?

Nu ben ik tegen medicijnen. Anti. Maar doe ik mijn zoon inderdaad niet tekort als ik hem door laat sukkelen op de manier waarop we nu onze draai gevonden hebben. Wat doe ik mijn zoon aan als blijkt dat hij inderdaad rust in zijn hoofd kan krijgen dankzij een pilletje? Rust in je hoofd! Snakken wij daar allemaal niet naar? Gewoon pure rust in ons hoofd. 1 pilletje.

Of, begin ik er niet aan. Laat ik zoon de ochtenden naar school gaan, de middagen thuis bijkomen, houden we dit twee jaar vol en gaan we dan gewoon op en neer naar het speciaal onderwijs? En dan daarna? Naar het speciale hoger Onderwijs? Naar een speciale Universiteit? Of hangt hij dan inmiddels als 1 van de vele ASS drop-outs hele dagen op de bank te hangen? En vinden we tegen die tijd dat bankhangen opeens niet meer zo idyllisch? 1 pilletje.

Morgen maar weer naar het AMC/De Bascule bellen voor informatie, want deze moeder zegt niet zomaar ja en amen, deze moeder wil informatie om een weloverwogen beslissing te nemen. Deze moeder neemt die beslissing. Niet de psycholoog, niet de huisarts, niet de leerkracht, geen leerling begeleider, geen autisme expert. Niemand. Alleen deze moeder. Alles in het belang van zoon. Rust in zijn hoofd.

DSC_0170

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Top school

In het begin van dit schooljaar kregen wij als ouders vanuit het AMC/De Bascule een diagnose voor onze jongste zoon. Een verklaring voor de vele periodes van ziek zijn: Klassiek autisme. Na maanden van psychologische onderzoeken, voorafgegaan door jaren van medisch onderzoek, kwam de diagnose als een klap. Ergens niet als een verrassing. We wisten allebei direct daar in Amsterdam: dit varkentje gaan we wassen. Dit pad gaan we samen met ons gezin bewandelen. Samen met school. Het advies dat we er achteraan kregen, sloeg ons volledig uit het lood. “Andere school. Jullie zoon kan niet op zijn huidige basisschool blijven.”

Terugrijdend naar Huis, hadden we het al niet meer over zijn diagnose, maar alleen over het advies: andere basisschool. Andere basisschool? Dat kan niet, wij kunnen onze veilige, warme school niet missen met de betrokken leerkrachten, de fantastische sfeer. Waar moet hij dan naar toe? Moet hij in de laatste drie jaar opeens naar een andere school? Wennen aan een nieuw gebouw; nieuwe leerlingen; nieuwe leerkrachten; een andere route; een andere sfeer en vooral belangrijk: weg bij zijn zus?

Onze directie vond gelukkig precies hetzelfde. ‘Als het niet hoeft, gaat hij niet weg. Dit is zijn omgeving, hier hoort hij thuis.’ En het team zette de schouders onder onze zoon.
Aangepaste schooltijden, aparte ruimtes, overleg met (Autisme) experts, een extra klassenobservatie en een opvolgend advies gesprek. Extra cursusdag voor de leerkracht, geschreven briefjes met afspraken zodat zoon alles thuis nog een keer door kon lezen, Whatsapp en mailcontact met de leerkrachten en vele gesprekken met mij als moeder. Want voor zoon ging zijn leven gewoon verder. Aangepast verder, maar er veranderde niet zo veel in zijn beleving. Voor mij stond de wereld regelmatig stil. De twee IB leerkrachten waren geregeld getuige van mijn zorgen, van mijn onzekerheden, van mijn angsten, van mijn verdriet, maar ook van mijn geluk als we weer iets voor elkaar hadden gekregen.

Zonder zuchten, luisterden ze naar mijn verhaal. Keer op keer op keer op keer. Soms deed ik het goed, maar even zo vaak gaven ze me (figuurlijk) een schop onder mijn kont. We zijn aan het einde van het schooljaar en dit gezin is hard toe aan vakantie, het is een zwaar jaar geweest. Zoon start komend schooljaar in groep 7 van ZIJN school. Zonder zijn zus, die naar de brugklas gaat, maar met een geweldig team achter zich!

Annemiek, Esther, Marian, Monique, René en alle andere teamleden van deze Topschool: Dank jullie wel!!

DSC_0282

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Time Out

Stakende leerkrachten basisonderwijs betekent een uur later beginnen. Wat mij betreft blijven de leerkrachten staken. Iedere dag het eerste uur tot de minister tot inzicht komt en de salariëring recht trekt in vergelijking met leerkrachten voortgezet onderwijs. Dat de minister structureel de werkdruk aanpakt.
Maar dan sta je met je onderwijshart op een schoolplein, een overvol gonzend schoolplein met je zoon. En zoon wil naar binnen, ‘mamma, ik mag toch altijd al naar binnen? Mag ik nu naar binnen?’ Kinderen rennen uitgelaten rondjes en pappa’s en mamma’s praten samen. Links gesprekken, rechts gesprekken, achter en voor ons gesprekken. Zoon verkrampt. Dan horen we een bel. Een kerkbel. Ting-ting-ting-ting-ting en de leerkrachten komen in ganzenpas het schoolplein op. Zoon mist twee juffen die er wel altijd zijn op dinsdag. ‘Waarom zijn die er nu niet mam?’ Gaat kijken naar de opgestelde rij leerkrachten die ook nog eens een leus gaan roepen, ‘ik wil hier nu weg mam! Echt nu! Ik wil naar binnen.’ Dat doen we, hoewel ik twijfel of ik hem toch niet weer mee naar huis zal nemen.
5 volle dagen werden 5 ochtenden, kijkende in de agenda van de afgelopen maanden waren het er meestal 4. 4 ochtenden naar school. Moet ik hem dan nu weer meenemen? Of zullen we het vandaag proberen? Door de staking houden we twee uur schooltijd over. Twee uur en een kwartier. Ik breng hem naar zijn klas.
Heb namelijk momenteel de rust zelf nodig. De drie uur in de ochtend. Vorige week klapte mijn ballon. Dit schooljaar is een rollercoaster van emoties geweest. En uiteindelijk zorgde een lege benzinetank ervoor dat het licht bij mij uitging. Een lege benzinetank. Hoe ironisch is dat.
Mijn kind is me afgenomen. Mijn vrolijke, zorgeloze zorgenkind is me afgepakt door een diagnose in september. Terugkijkend op dit jaar en op zijn ontwikkeling kan ik alleen maar aan mezelf vragen? Hoe heb je het gemist? Hoe heb je kunnen missen wat zo overduidelijk is? Achteraf. Achteraf is alles makkelijk. Dit schooljaar was dat niet.
We hebben ontzettend veel geleerd, ook nog heel veel niet, we staan aan het begin van een puzzel die we moeten leggen. Samen. Maar voor nu even zonder mij.

SONY DSC

SONY DSC

Posted in Autisme | Leave a comment